Caque

Op een zaterdagavond rond middernacht kwamen twee Gentse improvisatoren helemaal naar Leopoldsburg in Limburg om hun nieuwe improgroep voor te stellen. Het was meteen duidelijk dat het Caque met Ake Arnouts en Ioulia Stepanova niet aan enthousiasme en inzet moet ontbreken.

Wispering start

Net als bij zoveel Vlaamse improgroepen ligt ook bij Caque Wisper aan de oorsprong. Eind 2009 volgen een aantal mensen een improcursus in Gent gedoceerd door Johan Vantomme (Lunatics). Door het steeds even blijven nadrinken in het Muzikantenhuis na deze trainingen, vormde zich al gauw een hechte groep. Toen na de laatste training in een cirkelevaluatie het idee geopperd werd dat ze ook op eigen houtje verder zouden moeten kunnen werken, besloten ze kort daarna (februari 2010) dan ook effectief te starten met zelfgeorganiseerde trainingen in het buurtcentrum van het Rabot te Gent. Deze gingen afwisselend door op dinsdag en donderdag. Parallel volgden de meesten ook nog een gevorderdencursus impro via Wisper; het werd een echte stoomcursusperiode voor vele groepsleden die uiteindelijk allemaal redelijk nieuw waren in het improwereldje.

Kak?

Even later kwamen ze op een naam voor de groep: Caque. Farida Barki opperde deze naam, omdat ze als redactrice al zo lang rondliep met het idee om een krantje te starten met deze naam, wat haar nog niet gelukt was. Hoewel toch wat controversieel, staat iedereen in de groep volledig achter de naam Caque.

In april 2010 stonden ze zelf versteld van het feit dat ze al gespot waren door jullie eigenste improfeest (zie: Caque: nieuwe groep? van 6 april 2010 — deze tip kwam toen binnen via Tom Tollenaere). En daar bleef het natuurlijk niet bij. Op exact één jaar tijd, wist Caque maar liefst 17 keer een melding op Improfeest te veroveren.

De eerste stappen

In mei 2010 telde de kersverse groep maar liefst 14 leden, waarvan 7 vrouwen. Meteen besloten ze om maandelijkse optredens te doen in het Muzikantenhuis te Gent, wat mee mogelijk gemaakt werd door Mustafa Avsar. Tegelijkertijd begon iedereen actief op zoek te gaan naar extra opdrachten. In een mum van tijd hadden ze een website, het nodige promomateriaal en ploegtextiel klaar (met dank aan huisfotograaf en grafisch talent Jeroen Brejou). Haar eerste schare fans haalde Caque uit Yieha!, een vzw voor jongeren met of zonder beperking. Met hun jeugddienst hebben ze een wisselwerking opgezet.

Ze hebben zich ook meteen in het Gentse improwezen gestort via uitwisselingen en duo-optredens met Improsant en Improcessie. Deze groepen wisselen dan ook regelmatig een MC uit. Samen met Improsant nemen ze nu deel aan het VIT (Vlaamsch Impro Tornooi), georganiseerd door Kevin Planckaert. Ook was Caque vertegenwoordigd op de vierde Vlaamse improcup te Leuven.

Een jaar later kunnen ze trots de conclusie trekken dat élk lid enorm gedreven is en zijn/haar eigen inbreng en specialiteiten heeft. Het is bovenal een vriendengroep met een gemeenschappelijke interesse. Ze zijn nog actief bezig met het definiëren van zichzelf. Veel Caquers (zoals ze zichzelf noemen) zijn dan ook actief in het theaterwezen, treden op als standupper of zijn aangesloten bij andere improgroepen zoals The Lunatics en Improsant.

Haal eens een improgroep in huis

Vogeltjes zingen zoals ze gebekt zijn, en het hoeft dus ook niet te verwonderen dat Caque zich toelegt op de korte vorm met impro-comedy. Toch willen ze verder kijken dan dat en experimenteren ze naar hartelust met thema’s, living-optredens en nu het VIT.

De living-optredens zijn ontstaan is uit hun Impro for Life concept voor Kerstmis 2010. Hun idee was om zovéél mogelijk optredens op korte tijd te doen. Daarom boden ze zichzelf te koop aan voor een zelf te kiezen bedrag vanaf € 20. De kopers kregen een impro-optreden thuis in hun living. Zo haalden ze maar liefst € 400 op dat integraal naar het Rode Kruis ging. Het succes was erg groot, en na de actie hadden ze nog een wachtlijst van boekingen af te werken. Tot op de dag van vadaag leeft dit unieke concept verder. Het succes schrijven ze zelf toe aan de bijna vanzelfsprekende afterparties bij de mensen thuis, wat zorgt voor heel erg veel mond-op-mond reclame en een `dat wil ik ook!’-effect.

Te weinig optredens?

Toch haalt deze jonge groep het in haar hoofd om te claimen dat ze te weinig optredens doen. Dat komt omdat ze telkens slechts optreden met vier spelers en één MC. Door hun nog steeds groot aantal leden, betekent dit dus dat er veel gerouleerd moet worden. Gelukkig blijft het vaste publiek aangroeien. In de nabije toekomst naar twee vaste optredens per maand evolueren zou dus geen probleem mogen zijn.

Hoewel ze hun living-optredens doen, en zo vaak mogelijk willen optreden, stelt Caque toch minimale eisen voor een optreden. Zowel aan de kant van de organisatie (verhoogd podium, detailverlichting, headsets indien de ruimte het vereist, zittend publiek, etc…) als aan zichzelf. Er wordt actief aan de kwaliteit gewerkt door onder meer verplichte debriefings van maximaal 15 min na elk optreden. Elk optreden moet er volledig staan en wordt er van de spelers 110% motivatie verwacht. Hierdoor weet de groep een zeker niveau te garanderen, hoewel het gros van de spelers minder dan één jaar impro-ervaring heeft.

Q & A

Vorige maand wilde Preparee weten

In welke mate is impro een podiumkunst en in welke mate is het pure entertainment? Moet er gewoon veel gelachen worden of zijn er meer vereisten om een improshow geslaagd te noemen?

Caque: “Impro is voor ons zeker en vast een vorm van kunst en meer dan scoren, alleen al omdat het ook een uitdaging moet blijven voor de spelers zelf. Slagen als groep is belangrijk in een improshow, niet als individu. Dat bekom je zelden op de gemakklijkste manier. Plezier en techniek gaan hierbij hand in hand. De entertainment factor komt vanzelf als de rest goed zit.”

Zelf stellen ze de volgende vraag aan hun zustergroep Improsant die volgende maand op de rooster gelegd wordt:

Op welke manier is er een interactie tussen het echte leven en improvisatie? Is impro a way of life?

Tot volgende maand!